آيه چنانكه از آيات ما بعد روشن ميشود راجع بقيامت است و خدا در قيامت اين سخن را بعيسى عليه السّلام خواهد فرمود. و روشن ميشود كه بعد از آنحضرت عده‌اى از نصارى حتى مادرش مريم را نيز معبود گرفته‌اند.

در الميزان از تفسير آلوسى نقل شده كه گفته: ابو جعفر امامى از بعض نصارى نقل كرده كه در گذشته قومى بودند بنام مريميّه، عقيده داشتند كه مريم خدا و معبود است.

و از المنار نقل كرده: امّا عبادت مريم مادر عيسى در كليساهاى شرق و غرب بعد از قسطنطين (كنستانتين) مورد اتفاق همه بود سپس فرقه پروتستان كه بعد از اسلام بوجود آمد عبادت مريم را انكار كردند و لغو نمودند. آنگاه شواهد و نمونه‌هائى در اين زمينه از المنار نقل كرده است.

مزج‌: آميختن. «مزج الشّراب بالماء مزجا: خلطه به». وَ مِزاجُهُ‌ مِنْ تَسْنِيمٍ. عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ‌ مطففين:

٢٧ و ٢٨. مزاج مصدر است و بمعنى ممزوج «ما يمزج به» نيز آيد مراد از آن در آيه معناى دوّم است يعنى آنچه بشراب اهل بهشت آميخته شده از تسنيم است و آن چشمه‌ايست كه مقرّبون از آن مينوشند إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ‌ مِزاجُها كافُوراً انسان: ٥. وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ‌ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا انسان: ١٧.

مزاج در هر دو آيه بمعنى مفعول‌