٢٥. مراد از قيام آسمان و زمين پيوسته بودن نظم جارى در آنهاست در مجمع فرموده: معناى قيام ثبات و دوام است. و آن ايستادنى است كه تا خدا نخواسته نشستن ندارد.

٤- عزم و اراده. راغب در آيه‌ إِذا قُمْتُمْ‌ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ ... مائده: ٦. آنرا عزم و اراده گفته، زمخشرى در وجه آن گفته: چون فعل مسبّب از اراده و قدرت است لذا مسبّب در مقام سبب قرار گرفته. طبرسى فرموده: در اينجا اراده حذف شده و تقدير چنين است «إِذَا أَرَدْتُمُ‌ الْقِيامَ‌ إِلَى الصَّلوةِ» ايضا در آيه‌ وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ‌ فَأَقَمْتَ‌ لَهُمُ الصَّلاةَ نساء: ١٠٢. نگارنده قول زمخشرى را بهتر ميدانم.

٥- وقوع امر: در آيات‌ وَ يَوْمَ‌ تَقُومُ‌ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ‌- ... وَ يَوْمَ‌ تَقُومُ‌ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ‌ روم:

١٢- ١٤. ظهور و وقوع گفته‌اند.

طبرسى فرموده «تظهر القيامة» ظاهرا اين از آنجهت است كه وقوع و ظهور لازم قيام است.