إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْ‌ءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ وَسِعَ‌ كُرْسِيُّهُ‌ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ‌ بقره: ٢٥٥.

اين آيه مشهور به آية الكرسى است از صدر اول اسلام حتى در زمان حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله- چنانكه از روايات شيعه و اهل سنت بدست ميايد- باين نام معروف شده است.

اين آيه توحيد خالص و قدرت و قيوميّت خداوند را در جهان به بهترين وجهى روشن و بيان ميكند توجه بالفاظ و معانى آن از توضيح درباره آن بى‌نياز ميكند و چون داراى اين مقام و عظمت است لذا درباره حفظ و خواندن و توجه بمعانى آن بيشتر توجّه شده و فضائلى درباره آن نقل گرديده است. در تفسير برهان از امام صادق عليه السّلام منقول است:

١-

«قَالَ إِنَّ لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ ذِرْوَةً وَ ذِرْوَةُ الْقُرْآنِ آيَةُ الْكُرْسِيِ‌ مَنْ قَرَأَهَا مَرَّةً صَرَفَ اللَّهُ عَنْهُ أَلْفَ مَكْرُوهٍ مِنْ مَكَارِهِ الدُّنْيَا وَ أَلْفَ مَكْرُوهٍ مِنْ مَكَارِهِ الْآخِرَةِ، أَيْسَرُ مَكْرُوهِ الدُّنْيَا الْفَقْرُ وَ أَيْسَرُ مَكْرُوهِ الْآخِرَةِ عَذَابُ الْقَبْرِ وَ إِنِّي لَأَسْتَعِينُ بِهَا عَلَى صُعُودِ الدَّرَجَةِ».

اين حديث در برهان از تفسير عياشى نقل شده و در نسخه ما از عياشى زيادتى در حديث هست كه وجه آنرا ندانستيم لذا آنرا بدون زيادت از برهان نقل كرديم.

يعنى براى هر چيز نخبه‌اى هست و نخبه قرآن و قله قرآن آية الكرسى است، هر كه يكبار آنرا بخواند خداوند هزار ناگوارى از ناگواريهاى دنيا و هزار ناگوارى از ناگواريهاى آخرت را از او بگرداند، آسانترين ناگوارى دنيا فقر و سهلترين ناگوارى آخرت عذاب قبر است و من باميد ارتقاء درجه و مقامم آنرا ميخوانم.

٢- «

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَلَا أُخْبِرُكُمْ بِمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ إِذَا آوَى إِلَى فِرَاشِهِ؟ قُلْتُ: بَلَى قَالَ: كَانَ يَقْرَأُ آيَةَ الْكُرْسِيِ‌ وَ يَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَ كَفَرْتُ بِالطَّاغُوتِ اللَّهُمَّ احْفَظْنِي فِي‌