تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨ - تفسير ده وصف از اوصاف پروردگار

بعضى از مفسران گفته‌اند كه جمعى از كفار قريش از روى تعجب و استبعاد در مساله معاد مى‌گفتند: خداوند ما را به گونه‌هاى مختلفى آفريده است و در طى مراحل گوناگون، روزى نطفه بوديم و سپس علقه شديم، بعد مضغه گشتيم، و سپس تدريجا به صورتهاى گوناگون در آمديم، چگونه خداوند همه ما را در يك ساعت آفرينش جديدى مى‌دهد؟

آيه مورد بحث نازل شد و به سخن آنها پاسخ گفت.

در حقيقت آنها از اين نكته غافل بودند كه مفاهيمى همچون" سخت" و" آسان" و" كوچك" و" بزرگ" براى موجوداتى همچون ما كه قدرت محدودى داريم، قابل تصور است، ولى در برابر قدرت بى پايان حق، همگى يكسان و برابر مى‌باشند، آفرينش يك انسان با آفرينش همه انسانها هيچ تفاوتى ندارد، و آفرينش يك موجود در يك لحظه يا در طول ساليان دراز در پيشگاه قدرت او يكسان است.

اگر تعجب كفار قريش از اين بوده است كه چگونه اين طبايع مختلف، و اشكال گوناگون و شخصيتهاى متنوع، آن هم بعد از آنكه بدن انسان خاك شد و خاكها پراكنده گشتند و به هم آميختند، چگونه ممكن است از هم جدا شوند و هر كدام به جاى خود باز گردند؟ پاسخ آن را علم بى پايان، و قدرت بى انتهاى خداوند مى‌دهد.

او چنان روابطى در ميان موجودات بر قرار ساخته كه يك واحد همچون يك مجموعه، و يك مجموعه همانند يك واحد است.