تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٦ - تفسير صبر و شكيبايى و ايمان سرمايه امامت

مطلب و نيز سرمشقى براى ديگران است.

*** در آيه بعد به افتخاراتى كه نصيب بنى اسرائيل در سايه استقامت و ايمان شد اشاره مى‌كند، تا درسى براى ديگران باشد، مى‌فرمايد:" و از آنها امامان و پيشوايانى قرار داديم، كه به فرمان ما امر هدايت خلق خدا را بر عهده گرفتند زيرا آنها شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند" (وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ‌).

در اينجا رمز پيروزى و شرط پيشوايى و امامت را دو چيز شمرده: يكى ايمان و يقين به آيات الهى، و ديگر صبر و استقامت و شكيبايى.

اين امر مخصوص بنى اسرائيل نيست، درسى است براى همه امتها و براى مسلمانان ديروز و امروز و فردا كه پايه‌هاى يقين خود را محكم كنند و از مشكلاتى كه در طريق به ثمر رساندن خط توحيد است نهراسند، صبر و مقاومت را پيشه خود كنند تا ائمه خلق و رهبر امتها در تاريخ عالم شوند.

تعبير به" يهدون" (هدايت مى‌كنند) به صورت فعل مضارع و همچنين جمله" يوقنون" (يقين دارند) آن هم به صورت فعل مضارع دليل بر استمرار اين دو وصف در طول زندگى آنها است، چرا كه مساله رهبرى لحظه‌اى از مشكلات خالى نيست، و در هر گام شخص رهبر و پيشواى مردم با مشكل جديدى روبرو مى‌شود كه بايد با نيروى يقين و استقامت مداوم به مبارزه با آن برخيزد، و خط هدايت به امر الهى را تداوم بخشد.

قابل توجه اينكه مساله هدايت را مقيد به" امر الهى" مى‌كند، و مى‌فرمايد:

يَهْدُونَ بِأَمْرِنا و مهم در امر هدايت همين است كه از فرمان الهى سرچشمه گيرد، نه از امر مردم و خواهش و تمناى دل، يا تقليد از اين و آن.

امام صادق ع در حديث پرمحتوايش، با استفاده از مضامين قرآن مجيد