تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٦ - تفسير آيه نور!

و" اين چراغ با روغنى افروخته مى‌شود كه از درخت پر بركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى" (يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ).

" آن چنان روغنش صاف و خالص است كه گويى بدون تماس با آتش مى‌خواهد شعله‌ور شود"! (يَكادُ زَيْتُها يُضِي‌ءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ).

" نورى است بر فراز نور" (نُورٌ عَلى‌ نُورٍ).

و" خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت مى‌كند" (يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ).

" و براى مردم مثلها مى‌زند" (وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ‌).

" و خداوند به هر چيزى آگاه است" (وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ‌).

براى تشريح اين مثال توجه به چند امر ضرورى است:

مشكاة در اصل به معنى روزنه و محل كوچكى است كه در ديوار ايجاد مى‌كردند و چراغهاى معمول قديم را براى محفوظ ماندن از مزاحمت باد و طوفان در آن مى‌نهادند، و گاه از داخل اطاق طاقچه كوچكى درست مى‌كردند و طرفى را كه در بيرون اطاق و مشرف به حياط منزل بود با شيشه‌اى مى‌پوشاندند، تا هم داخل اطاق روشن شود و هم صحن حياط، و در ضمن از باد و طوفان نيز مصون بماند، و نيز به محفظه‌هاى شيشه‌اى كه به صورت مكعب مستطيلى مى‌ساختند و درى داشت و در بالاى آن روزنه‌اى براى خروج هوا، و چراغ را در آن مى‌نهادند گفته شده است.

كوتاه سخن اينكه:" مشكاة" محفظه‌اى براى چراغ در مقابل حمله باد و طوفان بود، و از آنجا كه غالبا در ديوار ايجاد مى‌شد نور چراغ را نيز متمركز ساخته و منعكس مى‌نمود.

" زجاجه" يعنى" شيشه"، و در اصل به سنگهاى شفاف مى‌گويند، و از آنجا كه شيشه نيز از مواد سنگى ساخته مى‌شود و شفاف است به آن" زجاجه"