تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧١ - تفسير مجازات تهمت

مى‌دهد، خدا غفور و رحيم است" (إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌).

در اينكه اين استثناء تنها از جمله" أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ‌" است و يا به جمله" وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً" نيز باز مى‌گردد، در ميان مفسران و دانشمندان گفتگو است، اگر به هر دو جمله باز گردد نتيجه‌اش اين است كه به وسيله توبه هم شهادت آنها در آينده مقبول است، و هم حكم فسق در تمام زمينه‌ها و احكام اسلامى از آنها بر داشته مى‌شود.

اما اگر تنها به جمله اخير باز گردد، حكم فسق در ساير احكام از آنها برداشته خواهد شد، ولى شهادتشان تا پايان عمر بى اعتبار است.

البته طبق قواعدى كه در" اصول فقه" پذيرفته شده استثناهايى كه بعد از دو يا چند جمله مى‌آيند به جمله آخر مى‌خورد مگر اينكه قرائنى در دست باشد كه جمله‌هاى قبل نيز مشمول استثناء است، و اتفاقا در محل بحث چنين قرينه‌اى موجود است، زيرا هنگامى كه بوسيله توبه حكم فسق برداشته شود دليلى ندارد كه شهادت پذيرفته نشود، چرا كه عدم قبول شهادت به خاطر فسق است، كسى كه توبه كرده و مجددا تحصيل ملكه عدالت را نموده از آن بر كنار مى‌باشد.

در روايات متعددى كه از منابع اهل بيت ع رسيده نيز روى اين معنى تاكيد شده است، تا آنجا كه امام صادق ع بعد از تصريح به قبول شهادت چنين افرادى كه توبه كرده‌اند از شخص سؤال كننده مى‌پرسد:" فقهايى كه نزد شما هستند چه مى‌گويند"؟

عرض مى‌كند: آنها مى‌گويند: توبه‌اش ميان خودش و خدا پذيرفته مى‌شود اما شهادتش تا ابد قبول نخواهد شد! امام مى‌فرمايد:

بئس ما قالوا كان ابى يقول اذا تاب و لم يعلم منه الاخير جازت شهادته:

" آنها بسيار بد سخنى گفتند، پدرم مى‌فرمود: هنگامى كه توبه‌