تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٠ - تفسير مجازات تهمت

مى‌كنند بايد براى اثبات اين ادعا چهار شاهد (عادل) بياورند، و اگر نياورند هر يك از آنها را هشتاد تازيانه بزنيد"! (وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً).

و به دنبال اين مجازات شديد، دو حكم ديگر نيز اضافه مى‌كند:

" و هرگز شهادت آنها را نپذيريد" (وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً).

" و آنها فاسقانند" (وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ‌).

به اين ترتيب نه تنها اين گونه افراد را تحت مجازات شديد قرار مى‌دهد، بلكه در دراز مدت نيز سخن و شهادتشان را از ارزش و اعتبار مى‌اندازد، تا نتوانند حيثيت پاكان را لكه‌دار كنند، بعلاوه داغ فسق بر پيشانيشان مى‌نهد و در جامعه رسوايشان مى‌كند.

اين سختگيرى در مورد حفظ حيثيت مردم پاكدامن، منحصر به اينجا نيست در بسيارى از تعليمات اسلام منعكس است، و همگى از ارزش فوق العاده‌اى كه اسلام براى حيثيت زن و مرد با ايمان و پاكدامن قائل شده است حكايت مى‌كند.

در حديثى از امام صادق ع مى‌خوانيم:

اذا اتهم المؤمن اخاه انماث الايمان من قلبه كما ينماث الملح فى الماء:

" هنگامى كه مسلمانى برادر مسلمانش را به چيزى كه در او نيست متهم سازد ايمان در قلب او ذوب مى‌شود، همانند نمك در آب"! [١]

*** ولى از آنجا كه اسلام هرگز راه بازگشت را بر كسى نمى‌بندد، بلكه در هر فرصتى آلودگان را تشويق به پاكسازى خويش و جبران اشتباهات گذشته مى‌كند، در آيه بعد مى‌گويد:" مگر كسانى كه بعدا از اين عمل توبه كنند و به اصلاح و جبران پردازند كه خداوند آنها را مشمول عفو و بخشش خود قرار

---

[١] اصول كافى ج ٢ صفحه ٢٦٩ باب التهمة و سوء الظن.