و تفریط . افراط به معنی استفاده کردن از وسایل نامشروع که قهرا نتیجه‌ معکوس می‌دهد ، و تفریط به معنی جمود ورزیدن [ در استفاده از وسائل مشروع‌ ] که آنهم باعث ضعف نیروی تبلیغی می‌شود . چهارم که باقی ماند ، لیاقت‌ و شخصیت شخص پیام رسان است . همچنین در مسئله عنصر تبلیغ در نهضت‌ حسینی که توام بود با بحث تبلیغ ، قسمتهایی از تاثیر تبلیغی اهل بیت‌ علیه السلام در مدت اسارتشان از کربلا تا کوفه و از کوفه تا شام و در کوفه‌ و شام و بعد در دوره به اصطلاح آزادیشان که شکل اسیر نداشتند و از شام به‌ مدینه فرستاده شدند باقی ماند و لازم بود در این باب بحث کنیم . این دو قسمت باقیمانده قهرا به یکدیگر مربوطند . مسئله شرائط مبلغ و پیام رسان از آن مسائلی است که درست نمی‌دانم به‌ چه علتی در جامعه ما خیلی کوچک گرفته شده است . ارزش بعضی از مسائل در جامعه محفوظ است ، ولی ارزش واقعی بعضی دیگر به علل خاصی از بین می‌رود . مثالی برایتان عرض‌می‌کنم : یکی از شئون دینی اجتماعی ما مقام افتاء و مرجعیت تقلید است که یک مقام عالی روحانی است . خوشبختانه جامعه ما این مقام را در حد خودش می‌شناسد . هر کس که فی‌الجمله به امور مذهبی‌ وارد باشد ، وقتی می‌شنود مرجع تقلید ، فورا در ذهنش مردی که اقلا چهل‌ پنجاه سال به اصطلاح استخوان خرد کرده ، زحمت کشیده ، سرش در قرآن و تفسیر و حدیث و فقه بوده ، سالها پیش استادان عالیقدر درس خوانده ، سالها تدریس کرده ، کتابها نوشته و تالیف کرده مجسم می‌شود . و این‌ درست است و باید هم چنین باشد و خدا نکند که این