هم جدم فرمود : « ان الله شاء ان یرهن سبایا » [١] ، اینجا یک توضیح‌ مختصر برایتان عرض بکنم : این جمله « ان الله شاء ان یرک قتیلا یا ان‌ الله شاء ان یراهن سبایا » یعنی چه ؟ این مفهومی که الان من عرض می‌کنم ، معنایی است که همه کسانی که آنجا مخاطب اباعبدالله بودند ، آن را می‌فهمیدند ، نه یک معمایی که امروز گاهی در السنه شایع است . کلمه‌ مشیت خدا ، یا اراده خدا که در خود قرآن بکار برده شده است در دو مورد بکار می‌رود که یکی را اصطلاحا اراده تکوینی و دیگری را اراده تشریعی‌ می‌گویند . اراده تکوینی یعنی قضاء و قدر الهی است که اگر چیزی قضا و قدر حتمی الهی به آن تعلق گرفت ، معنایش این است که در مقابل قضا و قدر الهی دیگر کاری نمی‌شود کرد .
معنای اراده تشریعی این است که خدا این طور راضی است ، خدا این چنین‌ می‌خواهد . مثلا اگر در مورد روزه می‌فرماید : « یرید الله بکم الیسر و لا یرید بکم العسر »[٢] یا در مورد دیگری که ظاهرا زکات است ، می‌فرماید : « یرید لیطهرکم »[٣] مقصود این است که خدا که این چنین دستوری داده‌ است ، این طور می‌خواهد یعنی رضای حق در این است . خدا خواسته است تو شهید باشی ، جدم به من گفته است که رضای خدا در شهادت توست . جدم به‌ من گفته است که خدا خواسته است اینها اسیر باشند ، یعنی اسارت اینها رضای حق است ، مصلحت است و رضای حق همیشه در مصلحت است و مصلحت‌

[١] همان مدرک . [٢] سوره بقره ، آیه . ١٨٥ [٣] سوره مائده ، آیه . ٦