بلکه کلی ، نوعی و انسانی باشد . یک وقت کسی نهضت می‌کند بخاطر شخص‌ خودش و یک وقت کسی نهضت می‌کند بخاطر اجتماع ، بخاطر انسانیت ، بخاطر حقیقت ، بخاطر حق ، بخاطر توحید ، بخاطر عدالت ، بخاطر مساوات ، نه‌ بخاطر خودش ، در واقع آن وقتی که او نهضت می‌کند دیگر خودش به عنوان‌ یک فرد نیست ، اوست و همه انسانهای دیگر . به همین جهت کسانی که در دنیا ، حرکاتشان ، اعمالشان ، نهضتهایشان بخاطر شخص خودشان نبوده است ، بخاطر بشریت بوده است ، بخاطر انسانیت بوده است ، بخاطر حق و عدالت‌ و مساوات بوده است ، بخاطر توحید و خداشناسی و ایمان بوده است ، همه‌ افراد بشر آنها را دوست دارند . همان طور که پیغمبر ( ص ) فرمود : « حسین منی و انا من حسین » [١] ، ما هم می‌گوئیم : حسین منا و نحن من حسین چرا می‌گوئیم ؟ برای اینکه حسین علیه السلام در ١٣٢٨ [٢] سال پیش برای ما و بخاطر ما و بخاطر همه انسانهای عالم قیام‌ کرد . قیامش ، قیام مقدس بود ، قیام پاک بود ، از منظورهای شخصی بیرون‌ بود .
شرط دوم برای اینکه قیامی مقدس باشد ، این است که آن قیام با یک‌ بینش و درک و بصیرت قوی توام باشد . یعنی چه ؟ یعنی یک وقت‌

[١] ارشاد شیخ‌مفید صفحه ٢٤٩ و اعلام‌الوری ص ٢١٦ و مناقب ابن‌شهرآشوب‌ج‌ ٤ ص ٧١ و حلیةالابرار ، ج ١ ص ٥٦٠ و کشف الغمةج ٢ ص ١٠ و ٦١ و ملحقات‌ احقاق الحق‌ج ١١ ص ٢٦٥ تا . ٢٧٩ [٢] این سخنرانی در سال ١٣٨٩ قمری برابر با فروردین ١٣٤٨ ایراد شده‌ است .