مقام در ذهنها سقوط بکند ، آنچنان که مقام تبلیغ و مبلغ سقوط کرده است . در دوران گذشته اسلام ، مطلب ، این طور نبوده است . شما اگر به کتب‌ رجال مراجعه بکنید می‌بینید عده زیادی از علماء به نام واعظ یا خطیب‌ معروفند : خطیب رازی ، خطیب تبریزی ، خطیب بغدادی ، خطیب دمشقی ، اینان کسانی هستند که کلمه خطیب جزء نامشان نیست . اینها چگونه اشخاصی‌ بودند ؟ آیا در حد یک روضه‌خوانی بودند که ما اکنون در جامعه خودمان‌ می‌شناسیم ؟ هر کدام از کسانی که بنام خطیب معروف هستند ، دریائی از علم‌ بوده‌اند . مثلا خطیب رازی همین فخرالدین رازی معروف است ( امام فخر ) که یکی از کتابهایش " تفسیر کبیر " است که در سی جزء منتشر شده است‌ و کتاب بسیار بزرگی است ( مثل اینکه اخیرا در بیست جزء منتشر کرده‌اند ) ، و یکی از تفاسیری است که مزایای بسیار زیادی دارد . این مرد در طب‌ ، نجوم ، فلسفه ، منطق ، حدیث ، فقه و وعظ و خطابه وارد بوده و کسی است‌ که اشارات بوعلی سینا را شرح کرده و ایرادها بر بوعلی سینا گرفته است و تنها خواجه نصیرالدین طوسی بود که توانست ایرادهای او را از بوعلی سینا رفع و برطرف کند . این شخص ، یک واعظ و خطیب زبردست در تاریخ اسلام‌ است . آنکه به خطیب بغدادی معروف است ، صاحب کتاب " تاریخ بغداد " است که یکی از مدارک معتبر تاریخی اسلامی است . آنکه به او خطیب‌ تبریزی می‌گویند همین کسی است که در متن کتاب " مطول "