حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٤

سخن هستند می‌دانند که ممکن نیست انسان در حال عادی بتواند سخن عالیی‌ بگوید که در حد اعلای اوج باشد . روح بشر باید به اهتزاز بیاید . مخصوصا اگر سخن از نوع مرثیه باشد ، دل انسان باید خیلی سوخته باشد تا مرثیه‌ خوب بگوید . اگر بخواهد غزل بگوید باید سخت دچار احساسات عشقی باشد تا غزل خوبی بگوید . اگر بخواهد حماسه بگوید باید سخت احساسات حماسی داشته‌ باشد تا یک سخن حماسی بگوید . وقتی خطبه‌های اباعبدالله ( ع ) ایراد می‌شود ، مخصوصا یکی از آن خطبه‌هائی که در روز عاشورا ایراد می‌کند و از مفصلترین خطبه‌هاست ، [ عمرسعد بر لشکریان خود می‌ترسد ] . امام برای‌ خواندن این خطبه از اسب پیاده شد و برای اینکه می‌خواست یک جای‌ مرتفعتری باشد تا صدایش بهتر برسد ، بر بالای شتر رفت و فریاد زد : ²تبالکم ایتها الجماعة و ترحا حین استصرختمونا والهین، فأصرخناکم موجفین‌» [١] . که براستی نمونه‌ای از خطبه‌های علی علیه‌السلام است و اگر خطبه‌های‌ علی علیه‌السلام را کنار بگذاریم دیگر خطبه‌ای به این پرشوری در دنیا پیدا نمی‌شود . و سه بار صحبت کرد . عمرسعد بر لشکریان خود ترسید که مبادا نطق‌ حسین ( ع ) آنها را تحت تأثیر قرار دهد . نوبت بعد که اباعبدالله ( ع ) شروع به صحبت کرد ، از آنجا که روح دشمن شکست خورده بود ، عمرسعد دستور داد فریاد کنید و به دهانهایتان بزنید تا صدای حسین ( ع ) را کسی نشنود .
آیا این علامت شکست نیست ؟ آیا این علامت پیروزی حسین ( ع ) نیست ؟