اما حسین‌بن‌علی ( علیهماالسلام ) اصحابش را جمع می‌کند چنانکه گوئی روحش‌ از هر شخص موفقی بیشتر موج می‌زند ، و می‌فرماید : « اثنی علی الله احسن‌ الثناء و احمده علی السراء و الضراء ، اللهم انی احمدک علی ان اکرمتنا بالنبوش ، و علمتنا القرآن ، و فقهتنا فی الدین » [١] مثل اینکه تمام‌ محیط برایش مساعد است و واقعا هم مساعد بود ، آن شرایط برای کسی‌ نامساعد است که هدفش حکومت دنیوی باشد . برای کسی که حتی حکومت و همه‌ چیز را در راه حق و حقیقت می‌خواهد ، و می‌بیند در راه خودش قدم برداشته‌ ، محیط مساعد است . او جز سپاس و شکر چیز دیگری نمی‌بیند .
از شعارهای روز عاشورای حسین علیه‌السلام یکی اینست :

الموت اولی من رکوب العار

و العار اولی من دخول النار [٢]

تا آخرین لحظه‌ها عملش ، حرکاتش ، سکناتش ، سخنانش ، تمام حق‌خواهی ، حق پرستی و موجی از حماسه است . شب تاسوعا که برای آخرین بار به او عرضه می‌دارند یا کشته شدن یا تسلیم ! اظهار می‌دارد ، « و الله لا اعطیکم‌ بیدی اعطاء الذلیل و لا افر فرار العبید » [٣] .
به خدا قسم که من هرگز نه دست ذلت به شما می‌دهم و نه مثل

[١] بحارالانوار ، ج ٤٤ ، ص ٣٩٢ و مقتل الحسین خوارزمی ، ج ١ ، ص ٢٤٦ مقتل الحسین ، مقرم ، ص ٢٥٧ و ارشاد شیخ مفید ، ص ٢٣١ و اعلام الوری ، ص . ٢٣٤ [٢] بحارالانوار ، ج ٤٥ ، ص ٥٠ و مناقب ابن‌شهرآشوب ، ج ٤ ، ص ٦٨ و ١١٠ و اللهوف ص ٥٠ و کشف‌الغمه ، ج ٢ ، ص . ٣٦ [٣] ارشادشیخ‌مفید ، ص ٢٣٥ و مقتل‌الحسین ، مقرم ، ص . ٢٨٠