حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥١

یک چیزهایی ، مثلا یک تکه گوشتی باقی می‌ماند که با خلال آن را درمی‌آورد ، همان را لماظه می‌گویند . یزید و ملک یزید و دنیا و مافیهایش در منطق‌ حسین علیه السلام لماظه هستند . بعد می‌گوید ، ایهاالناس در دنیا بجز خدا چیزی پیدا نمی‌شود که این ارزش را داشته باشد که شما جان و نفس خودتان‌ را به آن بفروشید ، خودتان را نفروشید ، آزاد مرد باشید ، خودفروش‌ نباشید .
جمله‌ای دیگر : « الناس عبیدالدنیا » مردم را به حالت بردگی و بندگیشان این طور تحقیر می‌کند که عیب مردم این است که بنده‌دنیا هستند ، برده‌صفت هستند ، بنده مطامع خودشان هستند . روی همین جهت ، دین که جوهر آزادی است و انسان را از غیر خدا آزاد و بنده حقیقت می‌کند ، در عمق‌ روحشان اثر نگذاشته است « و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه ما درت‌ معائشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الدیانون » [١] .
ابوذر غفاری را عثمان تبعید می‌کند و اعلام می‌کند که احدی حق ندارد این‌ مرد را که از نظر حکومت مجرم است مشایعت کند . ولی علی ( ع ) اعتنا به‌ این فرمان خلیفه نمی‌کند کند و خودش و حسن و حسین ( علیهماالسلام ) او را مشایعت می‌کنند . هر کدام از آنها جمله‌هائی دارند ، حسین‌بن‌علی ( علیهماالسلام ) هم جمله‌ای دارد که مبین پرتو روحش است . ابوذر شیعه علی‌ ( ع ) است و در سنین عمری مانند سنین علی ( ع ) ، و شاید هم از علی ( ع‌ ) بزرگتر باشد لذا