وقتی حسین ( ع ) به زینب ( س ) می‌فرماید که چرا این طور می‌کنی ، مگر تو شاهد و ناظر وفات جدم نبودی ؟ جد من از من بهتر بود ، پدر ما از ما بهتر بود ، برادر همین طور ، مادر همین طور ، زینب با حسین ( ع ) این چنین‌ صحبت می‌کند : برادر جان ! همه آنها اگر رفتند بالاخره من پناهگاهی غیر از تو داشتم ، ولی با رفتن تو برای من پناهگاهی باقی نمی‌ماند . اما همینکه‌ ایام عاشورا سپری می‌شود و زینب ، حسین علیه‌السلام را با آن روحیه قوی و نیرومند و با آن دستورالعملها می‌بیند ، زینب ( س ) دیگری می‌شود که دیگر احدی در مقابل او کوچکترین شخصیتی ندارد . امام زین العابدین ( ع ) فرمود : ما دوازده نفر بودیم و تمام ما دوازده نفر را بیک زنجیر بسته بودند که‌ یک سر زنجیر به بازوی من و سر دیگر آن به بازوی عمه‌ام زینب بسته بود . می‌گویند تاریخ ورود اسرا به شام دوم ماه صفر بوده است . بنابراین‌ بیست و دو روز از اسارت زینب ( س ) گذشته است ، بیست و دو روز رنج‌ متوالی کشیده است که با این حال او را وارد مجلس یزید بن معاویه می‌کنند ، یزیدی که کاخ اخضر او یعنی کاخ سبزی که معاویه در شام ساخته بود ، آنچنان بارگاه مجللی بود که هر کس با دیدن آن بارگاه و آن خدم و حشم و طنطنه و دبدبه ، خودش را می‌باخت . بعضی نوشته‌اند که افراد می‌بایست از هفت تالار می‌گذشتند تا به آن تالار آخری می‌رسیدند که یزید روی تخت مزین و مرصعی نشسته بود و تمام اعیان و اشراف و اعاظم سفرای کشورهای خارجی نیز روی کرسیهای طلا یا نقره نشسته بودند . در چنین شرایطی این اسراء را