این راه ، راهی است که خدا تعیین کرده ، راهی است که خدا آن را پسندیده‌ ، پس ما این راه را انتخاب می‌کنیم . رضای ما رضای خدا است . فقط سه ، چهار خط بیشتر نیست ، اما بیش از یک کتاب نیرو و اثر می‌بخشد . در آخر وقتی می‌خواهد به مردم ابلاغ کند که چه می‌خواهم بگویم و از شما چه می‌خواهم‌ ، می‌فرماید : هر کس که آمده است تا خون قلب خودش را در راه ما بذل کند ، هر کس‌ تصمیم گرفته است که به ملاقات با خدای خویش برود ، آماده باشد ، فردا صبح ما کوچ می‌کنیم . شب عاشورا ، صوتهای زیبا و عالی و بلند و تلاوت‌ قرآن را می‌شنویم ، صدای زمزمه و همهمه‌ای را می‌شنویم که دل دشمن را جذب‌ می‌کند و به سوی خود می‌کشد . دیشب عرض کردم اصحابی که از مدینه با حضرت‌ آمدند خیلی کم بودند ، شاید به بیست نفر نمی‌رسیدند ، چون یک عده در بین‌ راه جدا شدند و رفتند . بسیاری از آن هفتاد و دو نفر در کربلا ملحق شدند و باز بسیاری از آنها از لشکر عمر سعد جدا شده و به سپاه اباعبدالله ملحق‌ شدند . از جمله ، بعضی از آنها کسانی بودند که وقتی از کنار این خیمه‌ عبور می‌کردند ، صدای زمزمه عالی و زیبائی را می‌شنیدند : صدای تلاوت قرآن‌ ، ذکر خدا ، ذکر رکوع ، ذکر سجود ، سوره حمد ، سوره‌های دیگر . این صدا ، اینها را جذب می‌کرد و اثر می‌بخشید . یعنی اباعبدالله و اصحابش از هر گونه وسیله‌ای که از آن بهتر می‌شد استفاده کرد ، استفاده کردند . تا برسیم‌ به سایر وسائلی که اباعبدالله علیه السلام در صحرای کربلا استفاده کرد . خود صحنه‌ها را با اباعبدالله طوری ترتیب داده