حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٣

این ذکر مصیبت هم نه تنها مردم اشک بریزند ، که تنها اشک ریختن قبول‌ نیست ، باید مجلس از جا کنده شود و شور و واویلا بپا شود . من نمی‌گویم‌ مجلس از جا کنده نشود ، من می‌گویم این نباید هدف باشد . اگر در آن مسیر صحیح با بیان حقایق و واقعیات ، بدون آنکه روضه دروغی خوانده شود ، بدون‌ آنکه جعلی شود ، بدون آنکه تحریفی شود ، بدون آنکه برای امام‌حسین ( ع ) اصحابی بسازند که در تاریخ نیست و خود امام‌حسین ( ع ) آنها را نمی‌شناسد چون وجود نداشته‌اند ، بدون آنکه برای امام‌حسین ( ع ) فرزندانی ذکر شود که‌ چنین فرزندانی در دنیا وجود نداشته‌اند ، بدون اینکه برای امام‌حسین ( ع ) دشمنانی ذکر شود که اصلا چنین کسانی وجود نداشته‌اند ، اگر اشکی از روی‌ صداقت و حقیقت ریخت ، شور و واویلا هم بپا شد ، مجلس هم کربلا شد ، بسیار خوب است . ولی وقتی که حقیقت و صداقت نبود ، آیا باید با امام‌حسین ( ع ) بجنگیم ، دشمنی کنیم ، دروغ ببندیم ، دروغ بگوییم ؟ ! این ، نقطه ضعف مردم عوام است . با این نقطه ضعف چه باید کرد ؟ آیا باید از این نقطه ضعف مردم استفاده کرد ؟ باید بهره‌برداری کرد و سوارشان‌ شد ؟ باید مانند تاج‌نیشابوری گفت که چون اینها احمقند ، من از حماقتشان‌ استفاده می‌کنم ؟ ! نه ، بزرگترین رسالت و بزرگترین وظیفه علماء مبارزه‌ با نقاط ضعف اجتماع است . این است که پیغمبراکرم ( ص ) فرمود : « اذا ظهرت البدع فی امتی فلیظهر العالم علمه و الا فعلیه لعنة الله » [١] ، آنجا که بدعتها و دروغها ظاهر می‌شود .