حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٨٢

بزرگ مناسب است نه برای بچه کوچک . عرض کرد : عموجان ! نوبت من‌ است ، اجازه بدهید به میدان بروم . ( در روز عاشورا هیچکس بدون اجازه‌ اباعبدالله به میدان نمی‌رفت . هر کس وقتی می‌آمد ، اول سلامی عرض می‌کرد : السلام علیک یا اباعبدالله ، به من اجازه بدهید ) . اباعبدالله به این‌ زودیها به او اجازه نداد . شروع کرد به گریه کردن ، قاسم و عمو در آغوش‌ هم شروع کردند به گریه کردن . نوشته‌اند : فجعل یقبل یدیه و رجلیه [١] یعنی قاسم شروع کرد دستها و پاهای اباعبدالله را بوسیدن . آیا این ، برای‌ این نبوده که تاریخ بهتر قضاوت بکند ؟ او اصرار می‌کند و اباعبدالله‌ انکار . اباعبدالله می‌خواهد به قاسم اجازه بدهد و بگوید اگر می‌خواهی بروی‌ ، برو ، اما با لفظ به او اجازه نداد ، بلکه یکدفعه دستها را گشود و گفت‌ بیا فرزند برادر ، می‌خواهم با تو خداحافظی بکنم . قاسم دست به گردن‌ اباعبدالله انداخت و اباعبدالله دست به گردن جناب قاسم . نوشته‌اند این عمو و برادر زاده آنقدر در این صحنه گریه کردند ( اصحاب و اهل بیت‌ اباعبدالله ناظر این صحنه جانگداز بودند ) که هر دو بی حال و از یکدیگر جدا شدند . این طفل فورا سوار بر اسب خودش شد .
راوی که در لشکر عمر سعد بود ، می‌گوید یک مرتبه ما بچه‌ای را دیدیم که‌ سوار اسب شده و به سر خودش به جای کلاه خود یک