شمر نیست . در آنجا ، قهرمان حسین ( ع ) است . در آن صفحه ، دیگر جنایت نیست ، تراژدی نیست ، بلکه حماسه است ، افتخار و نورانیت است‌ ، تجلی حقیقت و انسانیت است ، تجلی حق‌پرستی است . آن صفحه را که نگاه‌ کنیم ، می‌گوئیم بشریت حق دارد به خودش ببالد . اما وقتی صفحه سیاهش را مطالعه می‌کنیم می‌بینیم که بشریت سر افکنده است و خودش را مصداق آن آیه‌ می‌بیند که می‌فرماید : « قالوا اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء و نحن نسبح بحمدک و نقدس لک »[١] مسلما جبرئیل‌امین در مقابل اعلام خدا که فرمود : « انی جاعل فی الارض خلیفة »[٢] سؤالی نمی‌کند ، بلکه آن‌ دسته از فرشتگان که فقط صفحه سیاه بشریت را می‌دیدند و صفحه دیگر آن را نمی‌دیدند ، از خدا این سؤال را می‌کردند که آیا می‌خواهی کسانی را در زمین‌ قرار دهی که فساد کنند و خونها بریزند ؟ و خدا در جواب آنها فرمود : « انی اعلم ما لا تعلمون »[٣] من می‌دانم چیزی را که شما نمی‌دانید .
آن صفحه ، صفحه‌ای است که ملک اعتراض می‌کند ، بشر سرافکنده است و این صفحه ، صفحه‌ای است که بشریت به آن افتخار می‌کند . چرا باید حادثه‌ کربلا را همیشه از نظر صفحه سیاهش مطالعه کنیم ؟ و چرا باید همیشه‌ جنایتهای کربلا گفته شود ؟ چرا همیشه باید حسین‌بن

[١] ملائکه گفتند پروردگارا ! آیا کسانی را خواهی گماشت که در زمین‌ فساد کنند و خونها بریزند و حال آنکه ما خود ، تو را تسبیح و تقدیس‌ می‌کنیم ؟ سوره بقره ، آیه . ٣٠ ٢ و[٣] سوره بقره ، آیه . ٣٠