تقسیم می‌کنند : بعضی از منظومه‌ها را منظومه‌های غنائی ، بعضی را منظومه‌های‌ حماسی و بعضی را منظومه‌های وعظی و اندرزی ، بعضی را منظومه‌های رثایی و بعضی دیگر را منظومه‌های مدحی می‌گویند ، دیوان و غزلیات حافظ ، غزلیات‌ سعدی و دیوان شمس تبریزی ، منظومه‌های‌غنایی است ، یعنی اگر چه هدف در اینها عرفان است ، ولی لااقل از نظر تشبیب ، زبان عاشقانه است ، سخن از حسن و بی‌اعتنائی محبوب است ، سخن از درد فراق و درازی شب‌فراق و کوتاهی‌ ایام‌وصال است . فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش گل در اندیشه ، که چون عشوه کند در کارش دلربائی همه آن نیست که عاشق بکشند خواجه آن است که باشد غم‌ خدمتکارش این یک شعر غنائی است ، گر چه در آخر به یک معنی عرفانی بسیار لطیف‌ و عالی می‌رسد و حافظ همیشه این‌طور است . در آخر همین شعر می‌گوید : صوفی سرخوش از این دست که کج کرده کلاه بدو جام دگر آشفته شود دستارش اشعارغنائی زیاد است . شعر رثایی یا مرثیه که برای بزرگان دین و سایر بزرگان دنیا و کسانی که‌ منشأ خیر و برکتی بوده‌اند ، گفته شده است ، نوع دیگر شعر است .