علت اینکه این همه دروغ در این مورد پیدا شده ، این است که وقایع‌ راستین را کسی نمی‌داند که چه بوده است ، بعد که مطالعه کردم دیدم اتفاقا هیچ حادثه‌ای در تاریخهای دور دست مثل سیزده ، چهارده قرن پیش به اندازه‌ حادثه کربلا تاریخ معتبر ندارد . مورخین معتبر اسلامی از همان قرون اول و دوم قضایا را با سندهای معتبر نقل کردند و این نقلها با یکدیگر انطباق‌ دارد و به یکدیگر نزدیک هستند ، و یک قضایائی در کار بوده است که سبب‌ شده جزئیات این تاریخ بماند . یکی از چیزهائی که سبب شده متن این حادثه‌ محفوظ بماند و هدفش شناخته شود این است که در این حادثه خطبه زیاد خوانده شده . در آن عصرها خطبه حکم اعلامیه در این عصر را داشت . همان‌ طور که در این عصر ، در جنگها مخصوصا اعلامیه‌های رسمی بهترین چیزی است که‌ متن تاریخ را نشان بدهد ، در آن زمان هم خطبه‌ها این طور بوده است . لذا خطبه زیاد است ، چه قبل از حادثه کربلا و چه در خلال آن و چه بعد از آن که‌ اهل بیت در کوفه ، در شام ، در جاهای دیگر خطبه‌هایی ایراد کردند . و اصلا هدف آنها از این خطبه‌ها این بود که می‌خواستند به مردم اعلام کنند که چه‌ گذشت و قضایا چه بود و هدف چه بود ، و این خودش یک انگیزه‌ای بوده که‌ قضایا نقل شود . در قضیه کربلا سؤال و جواب زیاد شده است و همینها در متن تاریخ ثبت‌ است که ماهیت قضیه را به ما نشان می‌دهد . در کربلا رجز زیاد خوانده شده است ، مخصوصا شخص ابا عبدالله زیاد رجز خوانده است و همین رجزها می‌تواند ماهیت قضیه را نشان بدهد .