موالی [١] می‌بینیم . مخصوصا که یکی از آنها به نام مولی خوانده شده‌ است : مولی شوذب مولی عابس بن عبید [٢] . علمای بزرگی مثل مرحوم‌ حاجی نوری و مرحوم حاج شیخ عباس قمی ، این را تایید کرده‌اند . اشتباه‌ نشود ، منظور از مولا عابس ، این نیست که غلام یا آزاد شده عابس بوده‌ بلکه به این معنی است که هم پیمان او بوده ، و گفته اند که در جلالت قدر و شخصیت اجتماعی ، از عابس بزرگتر بوده است .
من امشب ، جنبه‌هایی از حادثه کربلا را تا اندازه‌ای که بتوانم ، برای‌ شما عرض می‌کنم . برای نشان دادن جنبه‌های توحیدی و عرفانی ، جنبه‌هایی‌ پاکباختگی در راه خدا و اینکه ما سوای خدا را هیچ انگاشتن شاید همان دو جمله اباعبدالله در اولین خطبه هایی که انشاء فرمود ، یعنی خطبه‌ای که در مکه ایراد کرد ، کافی باشد . سخنش این بود : « رضی الله و الله رضانا اهل البیت » [٣] ما اهل بیت از خودمان پسند نداریم ، ما آنچه را می‌پسندیم که خدا برای ما پسندیده باشد . هر راهی را

[١] مولی از لغاتی است که در زبان عربی ، معانی متعددی دارد . گاهی به‌ معنی آزاد شده و بسیاری اوقات به معنی کسی است که با شخص یا قوم دیگر عقد ولا داشته باشد ، یعنی هم پیمان شده که مجاور آنها باشد یا از یکدیگر دفاع کنند . اگر می‌گفتند فلان کس از موالی است ، یعنی از کسانی است که‌ هم پیمان است . اینکه می‌گویند مولی یعنی برده ، درست نیست . وقتی‌ می‌گویند اعراب ایرانیان را موالی می‌خواندند ، مسلما منظور بردگان نبوده‌ است ، به ایرانیان که برده نمی‌گفتند . [٢] در زیارت ناحیه مقدسه شوذب مولی شاکر نام برده شده است . [٣] بحار الانوار ج ٤٤ ص ٣٦٧ ، مقتل الحسین مقرم ص ١٩٣، اللهوف ص ٢٥ ، کشف الغمه‌ج ٢ ص . ٢٩