که لازم بود انجام دهد تا افراد خالصا و مخلصا در آنجا بمانند، انجام داد.
مردی بود که اتفاقا در همان ایام محرم به او خبر رسید که پسرت در فلان‌ جنگ به دست کفار اسیر شده ، خوب جوانش بود ، و معلوم نبود چه بر سرش‌ می‌آید . گفت من دوست نداشتم که زنده باشم و پسرم چنین سرنوشتی پیدا بکند . خبر رسید به اباعبدالله که برای فلان صحابی شما چنین جریانی رخ‌ داده است . حضرت او را طلب کردند ، از او تشکر نمودند که تو مرد چنین‌ و چنان هستی . پسرت گرفتار است ، یک نفر لازم است برود آنجا پولی ، هدیه‌ای ببرد و به آنها بدهد تا اسیر را آزاد بکنند . کالاهایی ، لباسهایی‌ در آنجا بود که می‌شد آنها را تبدیل به پول کرد . فرمود اینها را می‌گیری و می‌روی در آنجا تبدیل به پول می‌کنی بعد می‌دهی بچه‌ات را آزاد می‌کنی . تا حضرت این جمله را فرمود ، او عرض کرد : اکلتنی السباع حیا ان فارقتک [١] درنده‌های بیابان زنده زنده مرا بخورند اگر من چنین کاری بکنم . پسرم‌ گرفتار است ، باشد ، مگر پسر من از شما عزیزتر است ؟ ! در آن شب بعد از آن اتمام حجتها وقتی که همه یکجا و صریحا اعلام وفاداری کردند و گفتند ما هرگز از تو جدا نخواهیم شد ، یکدفعه صحنه عوض شد ، امام علیه السلام‌ فرمود حالا که این طور است ، بدانید که ما کشته خواهیم شد . همه گفتند الحمدلله ، خدا را شکر می‌کنیم برای چنین توفیقی که به ما عنایت کرد ، این برای ما مژده

[١] بحار الانوار ج ٤٤ ص . ٣٩٤