آن را رنگ آمیزی می‌کرد . اینجاست که می‌بینیم قبل از عاشورا ، صحنه‌های‌ عجیبی به وجود می‌آید که گویی آنها را عمدا به وجود آورده‌اند تا مطلب‌ بیشتر نمایانده شود ، بیشتر نمایش داده بشود . اینجاست که جنبه شبیه‌ پذیری قضیه ، خیلی زیاد می‌شود . خدا رحمت کند مرحوم آیتی ، دوست‌ عزیزمان را ( امشب به یاد او افتادیم ) ، در کتاب بررسی تاریخ عاشورا روی نکته‌ای خیلی تکیه کرده است ، تعبیر ایشان این است ، می‌گوید : رنگ‌ خون از نظر تاریخی ثابت ترین رنگهاست ، در تاریخ و در مسائل تاریخی آن‌ رنگی که هرگز محو نمی‌شود رنگ قرمز است ، رنگ خون است و حسین بن علی‌ علیه السلام تعمدی داشت که تاریخ خودش را با این رنگ ثابت و زایل‌ نشدنی بنویسد ، پیام خود را با خون خویش نوشت . شنیده شده که افرادی در حال از بین رفتن با خون خودشان مطلبی نوشته‌اند و پیام داده‌اند . معلوم است که این خودش اثر دیگری دارد که کسی با خون‌ خود پیام و حرف خویش را بنویسد . در عرب جاهلیت رسم بود و گاهی اتفاق‌ می‌افتاد که قبائلی که می‌خواستند با یکدیگر پیمان ناگسستنی ببندند ، یک‌ ظرف خون می‌آوردند ( البته نه خون خودشان ) و دستشان را در آن می‌کردند . می‌گفتند : این پیمان دیگر هرگز شکستنی نیست ، پیمان خون است و پیمان‌ خون شکستنی نیست . حسین بن علی علیه السلام در روز عاشورا گوئی رنگ‌ آمیزی می‌کند ، اما رنگ آمیزی با خون . برای اینکه رنگی که از هر رنگ‌ دیگر ثابت‌تر است در تاریخ ، همین رنگ است . تاریخ خودش را با خون‌ می‌نویسد .