اوج خود می‌رسد . سفری را در پیش می‌گیرد که همه عقلا ( یعنی عقلایی که بر اساس منافع قضاوت می‌کنند ) آن را از نظر شخص امام حسین ناموفق پیش‌ بینی می‌کنند . یعنی پیش بینی می‌کنند که ایشان در سفر کشته خواهند شد . و امام حسین در بسیاری از موارد ، پیش بینی آنها را تصدیق می‌کند ، می‌گوید : خودم هم می‌دانم . می‌گویند پس چرا زن و بچه را همراه خودت می‌بری ؟ می‌گوید : آنها را هم‌ باید ببرم . بودن اهل بیت امام حسین علیه السلام در صحنه کربلا ، صحنه را بسیار بسیار داغتر کرد . و در واقع امام حسین علیه السلام یک عده مبلغ را طوری استخدام کرد که بعد از شهادتش ، آنها را با دست و نیروی دشمن تا قلب حکومت دشمن یعنی شام فرستاد . این خودش یک تاکتیک عجیب و یک‌ کار فوق العاده است . همه برای این است که این صدا هر چه بیشتر به عالم‌ برسد ، بیشتر به جهان آن روز اسلام برسد و بیشتر ابعاد تاریخ و ابعاد زمان‌ را بشکافد و هیچ مانعی در راه آن وجود نداشته باشد . در بین راه کارهای‌ خود امام حسین ، نمایشهایی از حقیقت اسلام است ، از مروت ، انسانیت ، از روح و حقانیت اسلام است . اینها همه جای خودش . ببینید ! این شوخی‌ نیست . در یکی از منازل بین راه حضرت دستور می‌دهند آب زیاد بردارید . هر چه مشک ذخیره دارید پر از آب کنید و بر هر چه مرکب و شتر همراهتان‌ است که آنها را یدک می‌کشید ، بار آب بزنید . ( پیش بینی بوده است ) . در بین راه ناگهان یکی از اصحاب فریاد می‌کشد : لا حول و لا قوه الا بالله‌ ، یا : لا اله الا الله یا : « انا لله و انا الیه راجعون »( ذکری می‌گوید ) می‌گویند چه خبر است ؟ می‌گوید من