می‌شد اعتراض می‌کرد و تعبیرش هم این بود که این زهرماریها چیست که بالای‌ منبرها می‌گوئید . یک وقت یک واعظی به او گفت اگر اینها را نگوئیم اصلا باید در دکان را تخته کنیم ! آن آقا جواب داد اینها دروغ است و نباید گفته شود . از قضا چندی بعد خود این آقا بانی شد و مجلسی در مسجد خودش‌ تشکیل داد و همان واعظ را دعوت کرد ، ولی قبل از شروع منبر به واعظ گفت‌ من می‌خواهم به عنوان نمونه مجلسی ترتیب بدهم که جز روضه راست در آن‌ خوانده نشود و تو هم باید مقید باشی که جز از کتابهای معتبر هیچ روضه‌ای‌ نخوانی ، و با تعبیر خودش گفت از آن زهرماریها نباید چیزی بگویی . واعظ هم گفت چون مجلس مال شماست اطاعت می‌شود . شب اول خود آقا در محراب‌ رو به قبله نشسته بود ، منبر هم کنار محراب بود . آقای واعظ صحبتهایش‌ را کرد و موقع خواندن روضه شد ، شروع کرد به خواندن روضه و خود را مقید کرده بود که جز روضه راست چیزی نگوید ، اما هر چه گفت مجلس تکان نخورد و همین طور یخ کرده بود . آقا دید عجب ، این مجلس مال خودش هم هست‌ بعد مردم چه می‌گویند ، زنها می‌گویند لابد آقا نیتش پاک نیست که مجلسش‌ نمی‌گیرد ، اگر آقا خودش نیتش درست بود ، اخلاص نیت داشت ، حالا کربلا شده بود . دید که آبرویش می‌رود چه بکند ؟ یواشکی و زیر چشمی به واعظ گفت یک کمی از آن زهرماریها قاطی کن . این انتظاری که مردم برای کربلا شدن دارند ، خود دروغ ساز است و لهذا غالب جعلیاتی که شده است مقدمه گریز زدن بوده است .