یک مطلب را لازم است قبلا بگویم که در همه اینها مردم مسؤولند . یعنی‌ شما مردمی که در روضه خوانیها شرکت می‌کنید ، هیچ خیال نمی‌کنید که در این‌ قضیه مسؤول هستید ، بلکه فکر می‌کنید که مسؤول فقط گویندگان هستند . دو مسؤولیت بزرگ مردم دارند ، یکی اینکه نهی از منکر بر همه واجب است . وقتی می‌فهمند و می‌دانند که اغلب هم می‌دانند که دروغ است ، نباید در آن‌ مجلس بنشینند که حرام است و باید مبارزه کنند . و دیگر از بین بردن‌ تمایلی است که صاحب مجلسها و مستمعین به گرم بودن مجلس دارند و به‌ اصطلاح مجلس باید بگیرد ، باید کربلا شود . روضه خوان بیچاره می‌بیند که‌ اگر هر چه می‌گوید راست و درست باشد آن طور که شاید و باید مجلس‌ نمی‌گیرد و همین مردم هم دعوتش نمی‌کنند ، ناچار یک چیزی اضافه می‌کند . مردم باید این انتظار را از سر خودشان بیرون کنند و با رفتارشان آن روضه‌ خوانی را که می‌میراند و مجلس را کربلا می‌کند تشویق نکنند . کربلا می‌کند یعنی چه ! مردم باید روضه راست بشنوند تا معارفشان ، سطح فکرشان بالا بیاید و بدانند که اگر روحشان در یک کلمه اهتزاز پیدا کرد ، یعنی با روح‌ حسین بن علی هماهنگ شد و در نتیجه اشکی ولو ذره‌ای ، از چشمشان بیرون آمد واقعا مقام بزرگی است . اما اشکی که از راه قصابی کردن از چشم بیرون‌ بیاید اگر یک دریا هم باشد ارزش ندارد . نقل می‌کنند که یکی از علمای بزرگ در یکی از شهرستانها تا اندازه‌ای درد دین داشت و همیشه به این دروغهائی که روی منبر گفته