( می‌خواهد بگوید دین ، امری نیست که بر بشر تحمیل شده باشد ، بلکه پاسخ‌ به ندای فطرت بشر است . پیمانی که خدا بسته است ، روی کاغذ نیست ، با لفظ نیست ، با صوت نیست ، با بیعت نیست ، بلکه با قلم تقدیر است ، در عمق روح و سرشت انسانهاست) می‌گوید پیغمبران آمده‌اند به مردم بگویند: ایها الناس ! آن پیمانی که در سرشت خود با خدای خود بسته‌اید ، ما وفای‌ به آن پیمان را از شما می‌خواهیم نه چیز دیگر . « و یذکروهم منسی نعمته » [١] ، پیامبران یاد آورانند . « و یحتجوا علیهم بالتبلیغ » [٢] ، و برای اینکه پیام خدا را به مردم ابلاغ کنند و از این راه با مردم اتمام‌ حجت نمایند .
« و یثیروا لهم دفائن العقول » [٣] . ( چه جمله‌های عجیبی ! ) می‌فرماید : در عقلهای مردم ، در فکر مردم ، در روح مردم ، در اعماق باطن‌ مردم ، گنجهایی مدفون است ، گنجهایی عقلانی در عقل مردم وجود دارد ، ولی‌ روی این گنجها را خاکها و غبارها پوشانیده است . پیغمبران آمده‌اند تا این غبارها را ، این لایه‌های خاک را بزدایند و این گنجی را که مردم در درون خود دارند به خود آنها بنمایانند . هر فردی در خانه روح و روان خود گنجی دارد و از آن بی‌خبر است . پیغمبران آمده‌اند آن گنج را بنمایانند تا هر کس با کمال شوق و شور و ابتهاج در صدد بیرون آوردن گنج خودش باشد .
پیغمبران خدا همه مبلغند به این بیان که عرض کردم ، ولی همه

١ و ٢ و[٣] نهج البلاغه فیض الاسلام خطبه اول ، قسمت ٣٦ ، ص ٣٣.