می‌گیریم تبلیغ که در قرآن آمده است ، و امر به معروف و نهی از منکر که‌ آنهم در قرآن آمده ، دو مسئله جداگانه هستند . البته با یکدیگر پیوستگی‌ دارند ، ولی دو مسئله هستند . تبلیغ ، مرحله شناساندن و خوب رساندن است ، پس مرحله شناخت است . ولی امر به معروف و نهی از منکر مربوط به مرحله اجراء و عمل است . تبلیغ خودش یک وظیفه عمومی برای همه مسلمین است ، همچنان که امر به‌ معروف و نهی از منکر یک وظیفه عمومی است . وظیفه‌ای که هر مسلمان از نظر تبلیغ دارد ، این است که باید این احساس در او پیدا بشود که به‌ نوبه خودش حامل پیام اسلام است . اما وظیفه‌ای که هر مسلمان در مورد امر به معروف و نهی از منکر دارد اینست که باید این احساس در او باشد که‌ مجری و جزء قوه مجریه این پیام است که باید آن را در جامعه به مرحله عمل‌ و تحقق برساند و به آن لباس عینیت بپوشاند . این است که امر به معروف‌ و نهی از منکر یک مطلب است و تبلیغ ، مطلب دیگر . از این جهت ، عرض‌ می‌کنم که نهضت حسینی علاوه بر جنبه ولایه و بعد امر به معروف و نهی از منکر ، جنبه ولایه و بعد دیگری دارد ، و آن تبلیغ است . این نهضت متشابه‌ و تو در تو و چند لایه ، یکی از کارهایی که انجام داده است ، این است که‌ ماهیت اسلام را آنچنان که هست شناسانده است . پیام اسلام را به جهان‌ بشریت شناسانده و ارائه کرده است ، آنهم چقدر بلیغ ! همان طوری که عرض‌ کردم ، سخن بر دو قسم است : سخن محکم و سخن متشابه . می‌دانید که سخن از نظر دیگر ، باز بر دو قسم است : سخن بلیغ و سخن غیر بلیغ . علمای اسلامی پاره‌ای از سخنان را سخنان فصیح و بلیغ