نوشته‌های کوچک که حجمشان به اندازه یک کتاب نیست را رساله می‌گویند ، و حال آنکه موضوع رساله به پیامی ارتباط ندارد . مثلا فرض کنید کسی‌ کتابچه‌ای می‌نویسد درباره ریشه فلان لغت ، درباره دستور زبان فارسی یا دستور زبان عربی ، می‌گویند فلانی در فلان موضوع رساله‌ای نوشته است ، در حالی که این اسم با آن موضوع ( مثلا ریشه لغت ) جور در نمی‌آید .
" رساله " در جایی باید به کار رود که پیامی در کار باشد ، اما کسی‌ که یک مسئله علمی یا ادبی را حل کرده است ، پیامی برای کسی نیاورده‌ است . در این مورد استعمال این کلمه درست نیست . ولی اخیرا کلمه " رسالت " را در لفظ فارسی به کار می‌برند و مثلا می‌گویند فلانی رسالتی در جامعه خودش دارد . یعنی امروز در مورد کسی که احساس می‌کند برای جامعه‌ خودش و در جامعه خودش وظیفه‌ای دارد که باید آن را انجام بدهد ، می‌گویند او رسالتی دارد ، و این تعبیر ، و آن تعبیری که در قرآن برای کلمه " رسالت " آمده است ، اگر یکی نباشند خیلی به هم نزدیکند ، و به عبارت‌ دیگر ، این مفهوم به مفهوم رسالت در قرآن بسیار نزدیک است . قرآن‌ می‌فرماید : « الذین یبلغون رسالات الله و یخشونه و لا یخشون احدا الا الله‌ [١] ، آنانکه پیامهای الهی را به مردم می‌رسانند و جز از خدا از احدی‌ بیم ندارند . این ، شرط بزرگی برای پیام‌رسان است که بعدها اگر موفق شدیم‌ ، انشاء الله درباره‌اش بحث می‌کنیم .
وقتی معلوم شد که " ابلاغ " یا " تبلیغ " رساندن پیام است ، نتیجه‌

[١] سوره احزاب آیه . ٣٩