عرض می‌کنم ، مرحوم حاج میرزا حسین نوری اعلی الله مقامه ، استاد مرحوم‌ حاج شیخ عباس قمی و مرحوم حاج شیخ علی اکبر نهاوندی در مشهد و مرحوم حاج‌ شیخ محمد باقر بیرجندی محدث که مرد بسیار فوق‌العاده‌ای بوده است ، محدثی‌ است که در فن خودش فوق‌العاده متبحر بوده و حافظه‌ای بسیار قوی داشته‌ است . مرد با ذوق و بسیار باشور و حرارت و با ایمانی بوده است . گو اینکه بعضی از کتابهایی که این مرد نوشته در شان او نبوده و علمای وقت‌ هم ملامتش کردند ، ولی معمولا کتابهایش خوب است ، مخصوصا کتابی در موضوع منبر نوشته است بنام " لؤلؤ و مرجان " که با اینکه کتاب‌ کوچکی است ولی فوق العاده خوب است . در این کتاب راجع به وظایف اهل‌ منبر سخن گفته است . همه این کتاب در دو فصل است ، یک فصل آن درباره‌ اخلاص ، یعنی خلوص نیت است که یکی از شرایط گوینده ، خطیب ، واعظ ، روضه خوان این است که خلوص نیت داشته باشد . منبر که می‌رود ، روضه که‌ می‌خواند ، به طمع پول نباشد و چقدر عالی در این موضوع بحث کرده است که‌ من وارد بحث آن نمی‌شوم . شرط دوم ، صدق و راستی است ، و در اینجاست که‌ موضوع راست گفتن و دروغ گفتن تشریح شده و انواع دروغها را چنان بحث‌ کرده که من خیال نمی کنم در هیچ کتابی درباره دروغ و انواع آن به اندازه‌ این کتاب بحث شده باشد و شاید نظیر این کتاب در دنیا وجود نداشته باشد . عجیب این مرد تبحر از خودش نشان داده است . این مرد بزرگ در همین کتاب نمونه‌هایی از دروغهایی را که