حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٦

بردگان فرار می‌کنم . مردانه مقاومت می‌کنم تا کشته بشوم . آن ساعتهای آخر ، اباعبدالله ( ع ) باز همان است . باور نکنید که اباعبدالله این جمله‌ را گفته باشد : « اسقونی شربة من الماء فقد نشطت کبدی » . من که این‌ جمله را در جائی ندیده‌ام ، حسین ( ع ) اهل این‌جور درخواستها نبود ، بلکه‌ او در مقابل لشکر دشمن می‌ایستد و فریاد می‌کند : « الا و ان الدعی ابن‌ الدعی قد رکز بین اثنتین بین السلة و الذلة و هیهات منا الذلة یابی الله‌ ذالک لنا و رسوله و المؤمنون و حجور طابت و ظهرت » [١] مردم کوفه ! آن ناکس پسر ناکس ، آن زنازاده پسر زنازاده ، امیر شما ، فرمانده کل شما ، آن کسی که شما به فرمان او آمده‌اید به من گفته است که‌ از این دو کار یکی را انتخاب کن یا شمشیر ، یا تن به ذلت دادن ، آیا من‌ تن به ذلت بدهم ؟ هیهات که ما زیر بار ذلت برویم ! ما تن خودمان را در جلوی شمشیرها قرار می‌دهیم ولی روح خودمان را در جلوی شمشیر ذلت هرگز فرود نمی‌آوریم . خدای من که در راه رضای او قدم بر می‌دارم راضی نیست و می‌گوید نکن ، پیغمبر ( ص ) که وابسته به مکتب او هستم ، می‌گوید نکن ، آن دامنهایی که من در آنها بزرگ شده‌ام ، دامن علی ( ع ) که روی زانوی او نشسته‌ام به من می‌گوید تن به ذلت نده .
این یک حماسه است اما نه یک حماسه شخصی یا قومی . در