شخصیتهای حماسی که اغلب در منظومه‌های حماسی از آنها یاد شده است ، جنبه نژادی و قومی دارند و این اعم است از شخصیتهای افسانه‌ای مثل رستم و اسفندیار و یا شخصیتهای واقعی مثل جلال الدین خوارزمشاه در تاریخ ایران . غالبا قهرمانان یک قوم اعم از واقعی و افسانه‌ای ، از آن نظر که انتساب‌ به آن قوم دارند ، احساسات آن مردم را تحریک می‌کنند . اصولا قهرمان‌ دوستی و قهرمان پرستی جزء سرشت بشر است . مخصوصا وقتی که قهرمان ، تعلقی هم به انسان داشته باشد که انسان بخواهد به او افتخار کند . این‌ قهرمانهای کشتی که موفقیتی به دست می‌آورند ، براستی مردم برای آنها ابراز احساسات می‌کنند ، یا قهرمانی که هالتر بلند کرده و رکورد را شکسته‌ و مثلا سه کیلو بیشتر از رکورد جهانی بالا برده است ، چقدر تاج‌گل نثارش‌ می‌کنند ، و یا برای کسی که کشتی گرفته و با یک فن ، حریف خود را ضربه‌ فنی کرده است ، براستی ابراز احساسات می‌کنند . اینها به خاطر این است که قهرمان‌دوستی و قهرمان‌پرستی در سرشت بشر است و ضمنا او از قهرمان ملت و قوم خودش تجلیل می‌کند نه از قهرمان‌ دیگری . در کشتیهای بین‌المللی افراد هر ملت چه آنهائی که آنجا حاضرند و چه آنهائی که از رادیوها گوش می‌کنند ، احساساتشان متوجه هموطنان خودشان‌ است که افتخاری برای وطن و قوم خودشان کسب کنند. ما وقتی داستان رستم و اسفندیار و افراسیاب و این‌طور چیزها را می‌خوانیم، چون می‌گویند افراسیاب‌