حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣

اباعبدالله در چه وقتی به میدان آمد ؟ ( فکر کنید ) عصر روزعاشورا است‌ . تا ظهر هنوز عده‌ای از اصحاب بودند که نماز هم خواندند . از صبح تا عصر تلاش کرده و بدن هر یک از اصحابش را غالبا خودش آورده و در خیمه شهداء گذاشته است . خودش به بالین یارانش آمده ، اهل بیتش را خودش تسلی‌ داده است . گذشته از همه اینها ، داغهایی که دیده است . آخرین کسی که‌ بمیدان می‌آید خودش است . خیال کردند که در چنین شرایطی می‌توانند با حسین ( ع ) مبارزه کنند . هر کسی که جلو آمد لحظه‌ای مهلتش نداد . فریاد عمرسعد بلند شد که مادرتان به عزایتان بنشیند ، به مبارزه کی رفته‌اید ؟ هذا ابن قتال العرب [١] این پسر کشنده عرب است ، پسر علی بن ابیطالب‌ (ع) است ، والله نفس ابیه بین جنبیه [٢] بخدا روح پدرش علی ( ع ) در کالبد اوست ، به جنگ او نروید . این علامت شکست بود یا نه ؟ سی‌هزار نفر جنگ تن‌به‌تن کردند با یک مرد تنهای غریب ، آنهمه مصیبت دیده ، آنهمه زحمت کشیده ، آنهمه تلاش کرده ، هم تشنه است و هم گرسنه ، شکست‌ می‌خوردند و عقب نشینی می‌کردند . نه تنها در مقابل شمشیر اباعبدالله‌ شکست خوردند ، در برابر منطقش هم شکست خوردند .
اباعبدالله ( ع ) در روز عاشورا قبل از شروع جنگ ، دوسه‌بار خطابه‌ انشاء کرد . واقعا خود آن خطابه‌ها عجیب است ! کسانی که اهل