می‌کردند و دستها را می‌بریدند تا اینکه قضیه را به آنجا رساند که این زن‌ را بردند و در دریا انداختند . در همان حال این زن فریاد کرد یا اباالفضل‌ العباس ! وقتی داشت غرق می‌شد سواری آمد و گفت رکاب اسب مرا بگیرد . رکابش را گرفت ، گفت چرا دستت را دراز نمی‌کنی ؟ گفت من دست در بدن‌ ندارم ، که مردم خیلی گریه کردند . مرحوم حاج شیخ محمد حسن تاریخچه این قضیه را این طور نقل کرد که یک‌ روز در حدود بازار ، حدود مدرسه صدر ( جریان ، قبل از ایشان اتفاق افتاده‌ و ایشان از اشخاص معتبری نقل کردند ) مجلس روضه‌ای بود که از بزرگترین‌ مجالس اصفهان بود و حتی مرحوم حاج ملا اسماعیل خواجویی که از علماء بزرگ‌ اصفهان بود در آنجا شرکت داشت . واعظ معروفی می‌گفت که من آخرین منبری‌ بودم . منبریهای دیگر می‌آمدند و هنر خودشان را برای گریاندن مردم اعمال‌ می‌کردند . هر کس می‌آمد روی دست دیگری می‌زد و بعد از منبر خود می‌نشست‌ تا هنر روضه خوان بعد از خود را ببیند ، تا ظهر طول کشید . دیدم هر کس‌ هر هنری داشت بکار برد ، اشک مردم را گرفت . فکر کردم من چه کنم ؟ همانجا این قضیه را جعل کردم ، رفتم قصه را گفتم و از همه بالاتر زدم ، عصر همان روز رفتم در مجلس دیگری که در چارسوق بود ، دیدم آنکه قبل از من منبر رفته همین داستان را می‌گوید . کم کم در کتابها نوشتند و چاپ هم‌ کردند ! این موضوع که دستگاه حسینی ، دستگاه جدایی است و از هر وسیله‌ای‌ برای گریاندن مردم می‌شود استفاده کرد ، این توهم و خیال دروغ و غلط ، عامل بزرگی