آن حقیقتی را که به من وحی می‌کنی ، به مردم القاء کنم و مردم بفهمند ، درک کنند . رابطه‌ای بین من و مردم برقرار کن که مردم مطلب را عینا آنطوری که تو می‌خواهی از من بگیرند نه اینکه من چیزی بگویم و آنها پیش‌ خود چیز دیگری خیال بکنند ( نه اینکه من نتوانم آنچه را که دارم بیان کنم‌ ) . قدرت و قوه بیان یک امر طبیعی است ( البته مقداری از آن اکتسابی‌ است ) ، ولی امور طبیعی باید با تمرین و اکتساب تقویت بشوند . مثل‌ کارهای ورزشی که شخص باید یک استعدادی داشته باشد و این استعداد در اثر تمرینهای ورزشی تکمیل می‌شود .
در عین حال خوشبختانه باید گفت که در جهان شیعه در اثر برکت امام‌ حسین علیه السلام خطبای بسیار قوی و نیرومند و عالیقدر ، چه از نظر بیان و چه از نظر غیر بیان ظهور کرده‌اند و الحمد لله الان هم چنین افرادی هستند که انصافا از نظر نطق و سخنوری آیتی هستند . من در نظر ندارم اسم کسی را ببرم ، ولی چنین اشخاصی وجود دارند و جای تشکر است و افراد زحمت‌ کشیده‌ای هستند و انصاف این است که در کار خودشان به اندازه‌ای که شرایط برایشان مساعد بوده ، زحمات زیادی کشیده‌اند .
موسی علیه‌السلام در ادامه سخنانش می‌گوید : « و اجعل لی وزیرا من اهلی‌ هارون اخی »[١] خدایا من فکر می‌کنم که به تنهایی از عهده کار تبلیغ و هدایت مردم بر نمی‌آیم ، شریک و همکار می‌خواهم . اما من

[١] سوره طه ، آیات ٢٩ و . ٣٠