حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٦

چنین چیزی نیست ، به خاطر این نیست ، برو .
می‌رود و رجز می‌خواند ، کشته می‌شود . اباعبدالله رفت به بالین این مرد ، در آنجا دعا کرد ، گفت خدایا در آن جهان چهره او را سفید و بوی او را خوش گردان ، خدایا او را با ابرار محشور کن ( ابرار ، مافوق متقین هستند ، « ان کتاب الابرار لفی علیین »[١] خدایا در آن جهان بین او و آل‌ محمد ، شناسایی کامل برقرار کن . آن یکی دیگر ، رومی است ( ترک هم‌ گفته‌اند ) وقتی از روی اسب افتاد ، اباعبدالله خودشان را رساندند به‌ بالین او . اینجا دیگر منظره فوق العاده عجیب است . در حالی که این غلام‌ در حال بی‌هوشی بود ، یا روی چشمهایش را خون گرفته بود ، اباعبدالله سر او را روی زانوی خودشان قرار دادند و بعد با دست خود خونها را از صورتش‌ ، از جلوی چشمانش پاک کردند . و در این بین که حال آمد ، نگاهی به‌ اباعبدالله کرد و تبسمی نمود . اباعبدالله صورتشان را بر صورت این غلام‌ گذاشتند که این دیگر منحصر به همین غلام است و علی اکبر ، درباره کس‌ دیگری ، تاریخ ، چنین چیزی را ننوشته است ، « و وضع خده علی خده » [٢] یعنی صورت خودش را بر صورت او گذاشت . او آنچنان خوشحال شد که تبسم‌ کرد : فتبسم ثم صار الی ربه ( رضی الله عنه ) [٣] .