امام صادق فرمود : سوره والفجر را در نوافل و فرائض خودتان بخوانید که‌ سوره جدم حسین بن علی است . عرض کردند به چه مناسبتی سوره جد شماست ؟ فرمود آن آیات آخر سوره والفجر مصداقش حسین است ، آنجا که می‌فرماید : « یا ایتها النفس المطمئنه ، ارجعی الی ربک راضیه مرضیه ، فادخلی فی‌ عبادی و ادخلی جنتی »[١] شما ببینید شب عاشورای حسینی به چه حالی‌ می‌گذرد . این شب را اباعبدالله چقدر برای خودش نگه داشت ، برای‌ استغفار ، برای دعا ، برای مناجات ، برای راز و نیاز با پروردگار خودش‌ . نماز روز عاشورا را ببینید که در جنبه‌های توحیدی و عبودیت و ربوبیت و جنبه‌های عرفانی ، مطلب چقدر اوج می‌گیرد .
مکرر عرض کرده‌ایم که برخی از اصحاب و همه اهل بیت و خود اباعبدالله‌ ، بعد از ظهر عاشورا شهید شدند . مردی به نام ابوالصائدی ، می‌آید خدمت‌ امام حسین علیه السلام عرض می‌کند : یابن رسول الله ! وقت نماز است ، ما آرزو داریم آخرین نمازمان را با شما به جماعت بخوانیم . ببینید چه نمازی‌ بود ! نماز ، آن نماز بود که تیر مثل باران می‌آمد ولی حسین و اصحابش ، غرق در حالت خودشان بودند ، الله اکبر « بسم الله الرحمن الرحیم ، الحمد الله رب العالمین ». یک فرنگی می‌گوید : چه نماز شکوفائی خواند حسین بن‌ علی ، نمازی که دنیا نظیر آن را سراغ ندارد . صورت مقدسش را روی‌

[١] سوره فجر آیه ٢٧ تا . ٣٠