باید نگاهی هم به نهضت حسینی بکنیم . می‌بینیم امام حسین علیه السلام ، کلیات اسلام را عملا در کربلا به مرحله عمل آورده ، مجسم کرده است ولی‌ تجسم زنده و جاندار حقیقی و واقعی ، نه تجسم بی‌روح . انسان وقتی در حادثه‌ کربلا تامل می‌کند ، اموری را می‌بیند که دچار حیرت می‌شود و می‌گوید اینها نمی‌تواند تصادفی باشد ، و سر اینکه ائمه اطهار ، اینهمه به زنده نگه‌ داشتن و احیای این خاطره توصیه و تاکید کرده و نگذاشته‌اند حادثه کربلا فراموش شود ، این است که این حادثه ، یک اسلام مجسم است ، نگذارید این‌ اسلام مجسم فراموش شود . ما در حادثه کربلا به جریان عجیبی برخورد می‌کنیم و آن اینکه می‌بینیم در این حادثه ، مرد نقش دارد ، زن نقش دارد ، پیر و جوان و کودک ، نقش‌ دارند . سفید و سیاه نقش دارند ، عرب و غیر عرب نقش دارند ، طبقات و جنبه‌های مختلف نقش دارند . گویی اساسا در قضا و قدر الهی مقدر شده است‌ که در این حادثه ، نقشهای مختلف از طرف طبقات مختلف ایفا بشود ، یعنی‌ اسلام نشان داده بشود . اینکه عرض می‌کنم زن نقش دارد ، منحصر به زینب‌ سلام الله علیها نیست . در این زمینه داستانها داریم . ما در کربلا یک زن‌ شهید داریم . و آن ، زن جناب عبدالله بن عمیر کلبی است . دو زن دیگر داریم که رسما وارد میدان جنگ شده‌اند ولی اباعبدالله مانع شد و به آنها امر فرمود که برگردید و آنها برگشتند . مادرهایی ، ناظر شهادت فرزندانشان بوده و این را ، در راه خدا به حساب آورده‌اند . همچنین ما در کربلا ، پانزده نفر به نام