« انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه »[١] در حادثه کربلا ، خودش را در عمل‌ نشان می‌دهد و همچنین آیات دیگر قرآن که بعد انشاء الله توفیق پیدا بکنم‌ به عرض می‌رسانم .
ما می‌بینیم در طول تاریخ ، برداشتها از حادثه کربلا خیلی متفاوت بوده‌ است . قبلا اشاره کردم که مثلا برداشت " دعبل خزاعی " از شعرای معاصر حضرت رضا علیه السلام ، برداشت " کمیت اسدی " از شعرای معاصر امام‌ سجاد و امام باقر علیه السلام با برداشت مثلا محتشم کاشانی یا سامانی و یا صفی علیشاه متفاوت است . آنها یک جور برداشت کرده‌اند ، محتشم جور دیگری برداشت کرده است ، سامانی جور دیگری برداشت دارد ، صفی علیشاه‌ طور دیگری و اقبال لاهوری به گونه‌ای دیگر . این ، چگونه است ؟ و به نظر من همه اینها ، برداشتهای صحیح است ( البته برداشتهای غلط هم وجود دارد ، با برداشتهای غلط کاری ندارم ) ، ولی ناقص است . صحیح است ولی کامل‌ نیست . صحیح است یعنی غلط و دروغ نیست ولی یک جنبه آن است .
مثل همان داستان فیل است که ملای رومی نقل کرده است که عده‌ای در تاریکی می‌خواستند با لمس کردن ، آن را تشخیص بدهند . آنکه به پشت فیل‌ دست زده بود یک طور قضاوت می‌کرد ، آنکه به گوش فیل دست زده بود طور دیگری قضاوت می‌کرد . این قضاوتها هم درست بود و هم غلط بود . غلط بودن‌ از آن جهت که فیل به عنوان یک مجموعه ، آن نبود که آنها می‌گفتند و درست بود یعنی به آن نسبت که دستشان به فیل

[١] سوره توبه ، آیه . ١١١