هستم . جناب ابوالفضل سه برادر کوچکترش را مخصوصا قبل از خودش فرستاد ، گفت بروید برادران ، من می‌خواهم اجر مصیبت برادرم را برده باشم .
می‌خواست مطمئن شود که برادران مادریش حتما قبل از او شهید شده‌اند و بعد به آنها ملحق بشود . بنابراین ام البنین است و چهار پسر ، ولی ام البنین‌ در کربلا نیست ، در مدینه است . آنان که در مدینه بودند که از سرنوشت‌ کربلا بی خبر بودند . به این زن ، مادر این چند پسر که تمام زندگی و هستیش همین چهار پسر بود خبر رسید که هر چهار پسر تو در کربلا شهید شده‌اند . البته این زن ، زن کامله‌ای بود ، زن بیوه‌ای بو د که همه‌ پسرهایش را از دست داده بود . گاهی می‌آمد در سر راه کوفه به مدینه‌ می‌نشست و شروع به نوحه سرائی برای فرزندانش می‌کرد .
تاریخ نوشته است که این زن ، خودش یک وسیله تبلیغ علیه دستگاه‌ بنی‌امیه بود . هر کس که می‌آمد از آنجا عبور بکند ، متوقف می‌شد و اشک‌ می‌ریخت . مروان حکم که یک وقتی حاکم مدینه بوده و از آن دشمنان عجیب‌ اهل بیت است ، هر وقت می‌آمد از آنجا عبور کند ، بی‌اختیار می‌نشست و با گریه این زن می‌گریست . این زن ، اشعاری دارد و در یکی از آنها می‌گوید :

لا تدعونی ویک ام البنین

تذکرینی بلیوث العرین

کانت بنون لی ادعی بهم

و الیوم اصبحت و لا من بنین

[١]

[١] منتهی الامال‌ج ١ ص ٣٨٦ ، ابصار العین فی انصار الحسین ( علیهم‌ السلام ) ص . ٣١