داشتند ، اما در راه خودشان هم قابل انعطاف نبودند ، جز خدا از احدی بیم‌ نداشتند ، از احدی نمی‌ترسیدند .
شهامت و شجاعت را می‌توان یکی از شرایط پیام رسان و جزء کیفیتهای‌ تبلیغ ذکر کرد . آیه‌ای که آن را در اول سخنم تلاوت کردم ، همین معنا را بیان می‌کند : « الذین یبلغون رسالات الله »[١] آنانکه رسالات و پیامهای الهی را به مردم می‌ر سانند ، « و یخشونه و لا یخشون احدا الا الله‌ [٢] ، و از خدای خودشان می‌ترسند و یک ذره خلاف نمی‌کنند ، [ از پیام ] کم نمی‌کنند [ و یا به آن ] زیاد نمی‌کنند ، از راه حق منحرف نمی‌شوند ، « و لا یخشون احدا الا الله »[٣] و از احدی جز خدا بیم ندارند ( این‌ دیگر شرطی است که خیلی جایش خالی است ) . مسئله دیگر در مورد روش‌ تبلیغی پیامبران ، این است که آنها می‌گفتند ما نقشی جز رسالت نداریم .
ما خلق خدا و رسول خدا و پیام آور خدا هستیم . پیغمبران نمی‌آمدند سند بهشت و جهنم امضاء بکنند ، همانگونه که کشیشها از این کارها می‌کردند و شاید هنوز هم می‌کنند ، کارهایی از این قبیل که سند به دست کسی بدهند که‌ آقا تو با این سند خیالت جمع باشد که من این قدر از بهشت را برای تو تضمین کردم ! با اینکه از نظر رسالت خودشان و کلیت آن کوچکترین تردیدی‌ به خود راه نمی‌دادند و بطور کلی مسائل را می‌گفتند ، ولی در جواب سؤالاتی‌ نظیر : عاقبت من چطور است ؟ می‌گفتند خدا عالم است ، چه می‌دانم . از بواطن ، خدا عالم است ، اینکه عاقبت تو به کجا منتهی می‌شود ، خدا خودش‌ بهتر می‌داند .

[٣][٢][١] سوره احزاب آیه . ٣٩