پروردگار شما ، مایه تنبیهی که از طرف پروردگار شماست ، بر مردی از خود شما بر شما آمده است ؟ عبارت : « من ربکم » نشان دهنده این است که‌ نمی‌خواهد خدا را بخودش اختصاص بدهد ، و در چنان مقامی ، بگوید خدای من‌ ، شما که قابل نیستید تا بگوید خدای شما . بعد می‌گوید : « علی رجل منکم ، بر مردی از خود شما ، من هم یکی از شما هستم . شما ببینید چقدر تواضع‌ در این آیه کریمه افتاده است که خطاب به پیغمبر اکرم می‌فرماید : « قل انما انا بشر مثلکم »[١] بگو به مردم من هم بشری مثل شما هستم ، « یوحی الی »[٢] ، بر یکی از امثال خود شما وحی نازل می‌شود .
« انما الهکم اله واحد فمن کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لایشرک‌ بعباده ربه احدا [٣] ». متناسب با همین مطلب ، مطلب ، مسئله دیگری‌ در رابطه با تبلیغ مطرح است و آن ، مسئله رفق و لینت و نرمش یعنی‌ پرهیز از خشونت است . کسی که می‌خواهد پیامی را ، آنهم پیام خدا را به‌ مردم برساند تا در آنها ایمان و علاقه ایجاد بشود ، باید لین القول باشد ، نرمش سخن داشته باشد . سخن هم درست مثل اشیاء مادی ، نرم و سخت دارد .
گاهی یک سخن را که انسان از دیگری تحویل می‌گیرد ، گویی راحت الحلقوم‌ گرفته ، یعنی این قدر نرم و ملایم است که دل انسان می‌خواهد به هر ترتیبی‌ که شده آن را قبول بکند . گاهی اوقات ، برعکس ، یک سخن طوری است که‌ گویی اطرافش میخ کوبیده‌اند ، مثل یک سوهان است . آنقدر خار

[٣][٢][١] سوره کهف آیه . ١١٠