نظر منطق دینی و مذهبی . قرآن مجید روی این مطلب تکیه دارد که یک امر اگر حق و حقیقت باشد ، خود همان حقیقت بودن عاملی است برای بقاء آن ، و نیز باطل بودن ، بی‌محتوی بودن ، بی‌فایده و بی‌اثر بودن یک پیام ، خود ، عامل فنای آن و چیزی است که از درون آن را از بین می‌برد . مثلی در قرآن‌ مجید در این زمینه هست که می‌فرماید : « انزل من السماء ماء فسالت اودیه‌ بقدرها فاحتمل السیل زبدا رابیا و مما یوقدون علیه فی النار ابتغاء حلیة او متاع زبد مثله کذالک یضرب الله الحق والباطل فاما الزبد فیذهب جفاء و اما ما ینفع الناس فیمکث فی الارض کذلک یضرب الله الامثال »[١] .
بطور خلاصه معنی قسمت اخیر آیه را ذکر می‌کنم : بعد از اینکه موضوع آمدن‌ باران و راه افتادن سیل را بیان می‌کند ، و اینکه هر جویی و هر نهری ، بزرگ یا کوچک به اندازه ظرفیت خود آب می‌گیرد و در خلال حرکت سیل کفی‌ روی آن قرار می‌گیرد و کف احیانا روی آب را می‌پوشاند ، می‌فرماید : اما کف از بین می‌رود . آنچه که به حال مردم نافع و مفید است ، یعنی خود آب‌ باقی می‌ماند . بعد می‌گوید : این مثل ، مثل حق و باطل است .
عوامل دیگری هم برای موفقیت یک پیام هست که مربوط به ماهیت و محتوای آن نیست . یک پیام وقتی می‌خواهد از روحی به روح دیگر برسد و در روحهای مردم نفوذ بکند ، جامعه‌ای را تحت تاثیر و نفوذ معنوی خودش قرار بدهد ، بدون شک احتیاج به پیام‌رسان

[١] سوره رعد ، آیه . ١٧