حماسه حسینی 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٤

است . در بین راه نیز خطابه می‌خواند و می‌فرماید : « الا ترون ان الحق لا یعمل به و ان الباطل لا یتناهی عنه » [١] ، بعد در آخرش می‌فرماید : « انی لا اری الموت الا سعادش و لا الحیوش مع الظالمین الا برما » [٢] من‌ مردن را برای خودم سعادت ، و زندگی با ستمگران را موجب ملامت می‌بینم .
اگر بخواهم همه سخنان او را بیان کنم طولانی می‌شود . می‌پردازم به شب‌ عاشورا و به نکته‌ای اشاره می‌کنم که معمولا به این نکات کمتر توجه می‌کنیم‌ .
هر کس دیگری ، هر شخصیت تاریخی ، در شرایطی قرار بگیرد که حسین‌بن‌علی‌ علیهما السلام در شب عاشورا قرار گرفت ، یعنی در شرایطی که تمام راههای‌ قوت و غلبه ظاهری بر دشمن بر او بسته باشد ، و قطعا بداند که خود و اصحابش بدست دشمن کشته می‌شوند ، در چنین شرایطی زبان به شکایت باز می‌کند و این را تاریخ گواهی می‌دهد . جملاتی می‌گویند نظیر : تف بر این‌ روزگار ، افسوس که طبیعت با من مساعدت نکرد . می‌گویند وقتی ناپلئون در مسکو دچار آن حادثه شد ، گفت : افسوس که طبیعت چند ساعت با من‌ مخالفت کرد . دیگری دستش را بهم می‌زند و می‌گوید : روی تو ای روزگار سیاه باد که ما را به این شکل در آوردی .