من نمی‌دانم کدام جانی یا جانیهائی ، جنایت را به شکل دیگری بر حسین بن‌ علی ( علیهماالسلام ) وارد کردند ، و آن اینکه هدف حسین‌بن‌علی ( علیهماالسلام ) را مورد تحریف قرار دادند و همان چرندی را که مسیحیها در مورد مسیح گفتند درباره حسین ( ع ) گفتند که حسین ( ع ) کشته شد برای‌ آنکه بارگناه امت را به دوش بگیرد ، برای اینکه ما گناه بکنیم و خیالمان راحت باشد ، حسین ( ع ) کشته شد برای اینکه گنهکار تا آن زمان‌ کم بود ، بیشتر بشود . لذا بعد از این انحراف چاره‌ای نبود جز اینکه ما فقط صفحه سیاه و تاریک این حادثه را بخوانیم ، فقط رثاء و مرثیه ببینیم‌ . من نمی‌گویم آن صفحه تاریک را نباید دید بلکه باید آن را دید و خواند ، اما این مرثیه همیشه باید مخلوط با حماسه باشد . اینکه گفته‌اند رثاء حسین‌بن‌علی ( علیهما السلام ) باید همیشه زنده بماند ، حقیقتی است و از خود پیغمبر ( ص ) گرفته‌اند و ائمه‌اطهار ( علیهم السلام ) نیز به آن توصیه‌ کرده‌اند . این رثاء و مصیبت نباید فراموش بشود . این ذکری ، این‌ یادآوری نباید فراموش بشود و باید اشک مردم را همیشه بگیرید ، اما در رثای یک قهرمان . پس اول باید قهرمان بودنش برای شما مشخص بشود و بعد در رثای قهرمان بگریید ، و گرنه رثای یک آدم نفله شده بیچاره بی‌دست و پای مظلوم که دیگر گریه ندارد ، و گریه ملتی برای او معنی ندارد . در رثای قهرمان بگریید برای اینکه احساسات قهرمانی پیدا بکنید ، برای اینکه‌ پرتوی از روح قهرمان در روح شما پیدا شود و شما هم تا اندازه‌ای نسبت به‌ حق و حقیقت غیرت پیدا کنید ، شما هم عدالتخواه بشوید ، شما هم با ظلم و ظالم نبرد بکنید ، شما هم آزادیخواه باشید ، برای آزادی احترام قائل‌ باشید ، شما هم سرتان بشود که عزت نفس