برامکه که منقرض شدند ، شعرایی که از دستگاه آنها استفاده می‌کردند قصایدی در رثای آنها گفتند . خود همین حافظ ، فرزندجوانش که می‌میرد با همان زبان مخصوص خودش مرثیه می‌گوید : بلبلی خون‌جگر خورد و گلی حاصل کرد بادغیرت به صدش حال پریشان دل‌ کرد .

طوطی‌ای را به هوای شکری دل خوش بود

ناگهش سیل‌فنا نقش امل باطل کرد

آه و فریاد که از چشم حسود مه و مهر

در لحد ماه کمان ابروی من منزل کرد

اشعار رثایی زیاد است . مدح و ستایش هم که الی‌ماشاءالله ، خصوصا تملق‌ و چاپلوسی ! اشعار حماسی اشعار دیگری است ، که معمولا فقط آهنگ خاصی را می‌پذیرد . شعرحماسی ، شعری است که از آن بوئی از غیرت و شجاعت و مردانگی می‌آید ، شعری است که روح را تحریک می‌کند و به هیجان می‌آورد ، مثلا :

تن مرده و گریه دوستان

به از زنده و طعنه دشمنان

مرا عار آید از این زندگی

که سالار باشم کنم بندگی

این تقسیم بندی اختصاص به شعر ندارد ، نثر هم همین‌طور است ، نثرهای‌ حماسی داریم ، نثرهای غنائی داریم ، نثرهای رثایی داریم ، انواع نثرها داریم . در جنگ صفین در اولین برخوردی که میان سپاه علی علیه‌السلام