اینجا با کمال تأسف باید به نکته‌ای اشاره کنم ، و آن اینست که غالب‌ ذاکران سید الشهداء ( ع ) با آنکه آن حضرت را با لقب مقدس شهید یاد می‌کنند و سید الشهدا می‌خوانند ، در اثر اینکه تحلیلی در این مسائل ندارند ، تلقی‌شان از مرگ ابا عبدالله ( ع ) از نوع سوم است ، یعنی نفله شدن و هدر رفتن . بسیاری از مردم ما صرفا بر مظلومیت ابا عبدالله و بی جرمی و بی دخالتی‌ آن حضرت می‌گریند ، و تاسفشان از اینست که امام حسین مانند کودکی که‌ قربانی هوس یک جاه طلب می‌شود نفله شد و خونش هدر رفت . در صورتی که‌ اگر اینچنین باشد آن حضرت مظلوم و بی تقصیر هست ، همچنانکه همه‌ قربانیان آنگونه جنایات مظلوم و بی تقصیرند ، ولی دیگر شهید نیست تا چه‌ رسد که سید الشهداء باشد . امام حسین صرفا یک قربانی هوسهای جاه طلبانه دیگران نیست . شک ندارد که از آن جهت که این فاجعه به کشندگان او انتساب دارد ، جنایت است ، هوس است ، جاه طلبی است . ولی از آن جهت که به شخص او انتساب دارد ، شهادت است ، یعنی ایستادگی آگاهانه و مقاومت هوشیارانه در راه هدف‌ مقدس است . از او بیعت و امضا و تسلیم می‌خواستند و او با توجه به همه‌ عواقب زیر بار نرفت ، به علاوه او سخت معترض بود و سکوت در آن شرائط را گناهی عظیم تلقی می‌کرد .