نداشت ، خودش تنها بود ، وقتی که پیامبر اکرم از احد برگشت به مدینه ، دید در خانه همه شهدا گریه هست جز خانه جناب حمزه ، حضرت فقط یک جمله‌ فرمود : " « اما حمزش فلا بواکی له » " یعنی همه شهدا گریه کننده دارند جز حمزه که گریه کننده ندارد . تا این جمله را فرمود ، صحابه رفتند به‌ خانه‌هایشان و گفتند : پیامبر فرمود : حمزه گریه کننده ندارد . زنانی که‌ برای فرزندان خودشان یا شوهرانشان ، یا پدرانشان ، یا برادرانشان‌ می‌گریستند ، به احترام پیامبر و به احترام جناب حمزش بن عبدالمطلب ، آمدند به خانه حمزه و برای حمزه گریستند . و بعد از این دیگر سنت شد هر کس برای هر شهیدی که میخواست بگرید ، اول می‌رفت خانه جناب حمزه و برای او میگریست . این جریان نشان داد که اسلام ، با اینکه با گریه بر میت ( میت عادی ) چندان روی خوشی نشان نداده است ، مایل است که مردم بر شهید بگریند ، زیرا شهید حماسه آفریده است و گریه بر شهید ، شرکت در حماسه او و هماهنگی با روح او و موافقت با نشاط او و حرکت در موج اوست . بعد از حادثه عاشورا و شهادت امام حسین علیه السلام که همه شهادتها را تحت الشعاع قرار داد ، لقب سیدالشهداء به ایشان انتقال یافت ، البته‌ به جناب حمزه هم سیدالشهداء گفته و می‌گوئیم ولی سید الشهدای مطلق ، امام‌ حسین است .